Η σιωπή του θεραπευτή
Πριν λίγο καιρό με επισκέφτηκε ένα υπέροχο πλάσμα που έπασχε από βαριά ψωρίαση, την πιο βαριά που εγώ έχω δει στην ιατρική μου καριέρα. Και ενώ έχω δει πολλά σοκαριστικά, η εικόνα ενός ανθρώπου που πάσχει καθολικά είναι πάντα συγκλονιστική. Και κει χρειάζεται να συμπονάς κρατώντας την απόσταση που θα σου επιτρέψει να αξιολογήσεις σωστά, προκειμένου να βοηθήσεις, κάτι που πάντα είναι πρόκληση για μένα.
Κάτσαμε λοιπόν να συζητήσουμε το ιστορικό της. Ήρθε σε μένα τρεις μήνες περίπου μετά από επίσκεψη σε κάποιον ομοιοπαθητικό που την έβαλε σε αγωγή με ένα φάρμακο (που δεν γνώριζα είναι η αλήθεια), απο τα σχετικά καινούρια ομοιοπαθητικά, το οποίο δεν την βοήθησε σίγουρα, μην πω πως η μακροχρόνια χρήση του στη δυναμοποίηση που το έδωσε, (η δυναμοποιηση αντιστοιχεί στα mg της δραστικής ουσίας αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους συμβατικής ιατρικής) την επιδείνωσε κι όλας.
Λογικό ήταν η γυναίκα να είναι σε συναισθηματική φόρτιση, κουρασμένη από τον πόνο και τον κνησμό και απογοητευμένη με την όλη κατάσταση. Ήταν η τρίτη της μεγάλη υποτροπή, μια και πάσχει 30 περίπου χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχε πάρει συμβατική αγωγή. Δεν θα πω άλλα, ήθελα απλά να σκιαγραφήσω το περιστατικό, για να σταθώ μόνο σε ένα σημείο.
Παίρνοντας το ιστορικό την ρώτησα ποια ήταν τα φάρμακα που έχει πάρει και ποιο ήταν αυτό που τις προηγούμενες φορές τη βοήθησε. Αν θα είχε έρθει την πρώτη φορά που εμφάνισε ψωρίαση σε μένα δεν ξέρω αν θα διάλεγα το συγκεκριμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο που μου είπε ως πρώτη θεραπευτικη επιλογή. Και αυτή τη φορά όμως όφειλα να της το δώσω, μια και στο παρελθόν είχε αποτέλεσμα. Έκανα στην άκρη λοιπόν τις σκέψεις μου και σεβάστηκα την πληροφορία που μου έδωσε. Και το «θαύμα» έγινε!! (οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι ό,τι πιο ήπιο μπορώ να παρουσιάσω).
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Όχι για να αποδείξω πως είμαι καλή σ’ αυτό που κάνω ή καλύτερη από τον συναδερφο που έδωσε την αγωγή που δεν την βοήθησε. Σίγουρα όμως, για να δείξω πως η ομοιοπαθητική είναι επιστήμη και έχει θεραπευτική δράση. Αλλά κυρίως για να τονίσω αυτό που οι παλιοί καλοί κλινικοί γιατροί γνώριζαν και εφάρμοζαν. Πως η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού ανοίγει το δρόμο στη θεραπεία. Για να μου θυμίσω πως πρέπει να ακούμε. Να ακούμε με αφοσίωση και “μέσα από τα σπλάχνα μας” όπως λέει η αγαπημένη μου δασκάλα Ραβίν Χρύσα Παυλίδου , να δίνουμε χρόνο και χώρο στον άλλο. Να είμαστε παρόντες όταν μας μιλάνε. Να μην σκεφτόμαστε, όσο ο άλλος μιλάει, τι θα του απαντήσουμε και ποια προσωπική μας εμπειρία ταιριάζει σ´ αυτό που μας λέει, για να του την περιγράψουμε. Να νιώθουμε αυτό που ακούμε. Έχουμε ξεχάσει πώς είναι να ακούμε, σεβόμενοι την αλήθεια του άλλου. Να ακούμε από τη θέση μας, μέσα από τη δύναμή μας και μέσα από την αγάπη μας.
Θα μπορούσα να είχα διαλέξει λάθος φάρμακο. Αλλά ξέρω πως θα μου το συγχωρούσε η ασθενής μου, γιατί γνωρίζει πως την άκουσα. Πως κατέθεσε την αλήθεια της και κάποιος την άκουσε με προσοχή, χωρίς να την αξιολογήσει και να την κρίνει.
Χρειάζεται μάλλον να εξασκηθούμε στη σιωπή, χρειάζεται να μάθουμε να επικοινωνούμε μέσα από τη σιωπή, χρειάζεται να συνδεόμαστε μέσα από τη σιωπή.
Οι εποχές αλλάζουν, κάποιες φορές χρειάζεται να φωνάξουμε για να ακουστούμε, άλλες πάλι να σιωπήσουμε…